Διακεκριμένοι επιστήμονες, διεθνώς καταξιωμένοι για το έργο τους στην Κλασική Φιλολογία και τη Συγκριτική Γραμματολογία, συμμετέχουν στο Συνέδριο ως ομιλητές, μεταξύ των οποίων η Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Charles de Gaulle University – Lille III, Jacqueline Fabre-Serris, η Καθηγήτρια του Ludwig-Maximilians University of Munich, Therese Fuhrer, ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Harvard, John Hamilton, ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Stephen Harrison, ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Tübingen, Joachim Knape, η Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια, Jenny Strauss Clay, ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Harvard, Richard F. Thomas κ.ά. Χαιρετισμό θα απευθύνει ο Γενικός Πρόξενος της Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη, Walter Stechel.
Την ευθύνη και τον συντονισμό του Συνεδρίου έχουν η Kαθηγήτρια Therese Fuhrer και ο Καθηγητής Martin Vohler. Στην οργανωτική επιτροπή συμμετέχουν, επίσης, οι Καθηγητές Αντώνιος Ρεγκάκος και Σταύρος Φραγκουλίδης.
Η έννοια της αμφισημίας, δηλαδή της ταυτόχρονης συνδήλωσης δύο ή περισσότερων σημασιών, αποτελεί αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της σύγχρονης λογοτεχνίας και τέχνης. Διαπιστώνεται σε «ανοιχτά έργα» (Eco) και δημιουργείται μέσω «τεχνικών αποσυντονισμού της ευταξίας» (Wellershoff) και στρατηγικών αναγνωστικής αβεβαιότητας. Μολονότι η έννοια της αμφισημίας θεωρείται χαρακτηριστικό «δείγμα του μοντερνισμού» (Bode), διαπιστώνεται σκεπτικισμός στον σχετικό κριτικό λόγο για τη λειτουργία της στα χρόνια που προηγούνται του μοντερνισμού. Άραγε δεν εντοπίζονται ήδη στην αρχαιότητα παραδείγματα στοχευμένης αμφισημίας; Οι χρησμοί και τα αινίγματα, η Παλινωδία του Στησίχορου και του Σωκράτη (Φαίδρος), οι δισσοί λόγοι της ρητορικής και η αμφισημία της τραγωδίας αποτελούν στο σύνολό τους εξαιρέσεις ή μήπως, αντίθετα, καταδεικνύουν το ενδιαφέρον της αρχαιότητας για τη χρήση της αμφισημίας με λογοτεχνικές και εικαστικές στοχεύσεις;
Το Διεθνές Συνέδριο «13th Trends in Classics» (Σύγχρονες Τάσεις στην Κλασική Φιλολογία) ξεκινά την Πέμπτη 23 Μαΐου 2019, το οποίο διοργανώνουν ο Τομέας Κλασικών Σπουδών του Τμήματος Φιλολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το Τμήμα Φιλολογίας του Ludwig-Maximilians University of Munich, καθιστώντας τη Θεσσαλονίκη, για 13η συνεχή χρονιά, επίκεντρο των διεθνών φιλολογικών εξελίξεων. Το Συνέδριο θα ολοκληρωθεί την Κυριακή 26 Μαΐου 2019 και οι εργασίες του θα λάβουν χώρα στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Αμφιθέατρο «Στέφανος Δραγούμης» (Λεωφ. Στρατού 2).
Διακεκριμένοι επιστήμονες, διεθνώς καταξιωμένοι για το έργο τους στην Κλασική Φιλολογία και τη Συγκριτική Γραμματολογία, συμμετέχουν στο Συνέδριο ως ομιλητές, μεταξύ των οποίων η Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Charles de Gaulle University – Lille III, Jacqueline Fabre-Serris, η Καθηγήτρια του Ludwig-Maximilians University of Munich, Therese Fuhrer, ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Harvard, John Hamilton, ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Stephen Harrison, ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Tübingen, Joachim Knape, η Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια, Jenny Strauss Clay, ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Harvard, Richard F. Thomas κ.ά. Χαιρετισμό θα απευθύνει ο Γενικός Πρόξενος της Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη, Walter Stechel.
Την ευθύνη και τον συντονισμό του Συνεδρίου έχουν η Kαθηγήτρια Therese Fuhrer και ο Καθηγητής Martin Vohler. Στην οργανωτική επιτροπή συμμετέχουν, επίσης, οι Καθηγητές Αντώνιος Ρεγκάκος και Σταύρος Φραγκουλίδης.
Η έννοια της αμφισημίας, δηλαδή της ταυτόχρονης συνδήλωσης δύο ή περισσότερων σημασιών, αποτελεί αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της σύγχρονης λογοτεχνίας και τέχνης. Διαπιστώνεται σε «ανοιχτά έργα» (Eco) και δημιουργείται μέσω «τεχνικών αποσυντονισμού της ευταξίας» (Wellershoff) και στρατηγικών αναγνωστικής αβεβαιότητας. Μολονότι η έννοια της αμφισημίας θεωρείται χαρακτηριστικό «δείγμα του μοντερνισμού» (Bode), διαπιστώνεται σκεπτικισμός στον σχετικό κριτικό λόγο για τη λειτουργία της στα χρόνια που προηγούνται του μοντερνισμού. Άραγε δεν εντοπίζονται ήδη στην αρχαιότητα παραδείγματα στοχευμένης αμφισημίας; Οι χρησμοί και τα αινίγματα, η Παλινωδία του Στησίχορου και του Σωκράτη (Φαίδρος), οι δισσοί λόγοι της ρητορικής και η αμφισημία της τραγωδίας αποτελούν στο σύνολό τους εξαιρέσεις ή μήπως, αντίθετα, καταδεικνύουν το ενδιαφέρον της αρχαιότητας για τη χρήση της αμφισημίας με λογοτεχνικές και εικαστικές στοχεύσεις;