Πέθανε ο Λάκης Ράππος, ο οποίος για δεκαετίες αποτέλεσε ένα από τα πιο γνωστά πρόσωπα πίσω από τη λειτουργία των κινηματογραφικών αιθουσών της Θεσσαλονίκης. Η επαγγελματική του πορεία συνδέθηκε με περισσότερους από 25 κινηματογράφους, πολλοί από τους οποίους έχουν αφήσει τη δική τους ιστορία στην πολιτιστική ζωή της πόλης.
Ανάμεσα στις αίθουσες που πέρασαν από τα χέρια του ήταν το Απόλλων, το Ναταλί, το Cine Βακούρα, το Φαργκάνη και το Μακεδονικόν. Θερινά και χειμερινά σινεμά, τα οποία φιλοξένησαν επί χρόνια τους φίλους του κινηματογράφου και έγιναν μέρος των αναμνήσεων πολλών Θεσσαλονικέων.
Για το κοινό της πόλης, ο Λάκης Ράππος ήταν κάτι περισσότερο από ένας άνθρωπος που δραστηριοποιούνταν στον κινηματογραφικό χώρο. Το όνομά του συνδέθηκε με την εποχή κατά την οποία οι αίθουσες αποτελούσαν αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινότητας, ενώ οι κινηματογραφικές έξοδοι ήταν μια σταθερή συνήθεια για μικρούς και μεγάλους.
Η παρουσία του σε τόσους γνωστούς κινηματογράφους τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό σε όσους μεγάλωσαν παρακολουθώντας ταινίες σε αυτούς τους χώρους. Τον θάνατό του ανακοίνωσε ο Κώστας Μπακιρτζής, σύζυγος μίας από τις κόρες του και υπεύθυνος λειτουργίας του θερινού κινηματογράφου Απόλλων.
Αναλυτικά η ανάρτηση
«Κύριε Λάκη,
Ήταν μεγάλη μου τιμή να σταθώ δίπλα σας, να δουλέψω στους κινηματογράφους σας και, τελικά, να γίνω μέλος της οικογένειάς σας. Η αφοσίωση και η αγάπη σας για το σινεμά θα αποτελούν για πάντα φάρο για μένα.
Η Θεσσαλονίκη θα σας ευγνωμονεί για τους κινηματογράφους που σώσατε. Αμφιβάλλω αν θα υπήρχαν σήμερα τα Νάταλι, Απόλλων, Βακούρα και Μακεδονικόν χωρίς τη συμβολή σας. Χάρη σε εσάς, ο κόσμος μπορεί ακόμη να περνά τις πόρτες τους και να ζει τη μαγεία τους. Πάνω από 25 κινηματογράφοι πέρασαν από τα χέρια σας, μαζί με τον κύριο Κοσμά και κάθε ένας από αυτούς έγραψε τη δική του ιστορία. Για περισσότερες από πέντε δεκαετίες ήσασταν εκεί για την κινηματογραφική αίθουσα, κάθε μέρα, στα εύκολα και στα δύσκολα. Ακόμη κι όταν ο ένας κινηματογράφος έκλεινε μετά τον άλλον και σας έλεγαν να κλείσετε κι εσείς, επιμένατε. Με υπομονή και πίστη στις καλύτερες μέρες, που τελικά ήρθαν.
Η πολιτεία, για ακόμη μία φορά, έδειξε αδιαφορία. Δεν σας τίμησε όπως όφειλε, όσο ήσασταν εδώ για να ακούσετε το «ευχαριστώ» που σας άξιζε.
Φέρατε στον κόσμο τρεις υπέροχες κόρες. Η μία τους έγινε η μητέρα των παιδιών μου. Κι έτσι, μέσα από την οικογένεια που δημιουργήσαμε, θα είστε για πάντα κομμάτι της ζωής μας.
Καλό σας ταξίδι, σπουδαίε κύριε Λάκη. Σας ευχαριστώ για όλα».
